Yepyeni bir yıl geliyor…. Özellikle bizim için gerçekten bilinmezlerle dolu yepyeni tecrübelerin, mutlulukların, acemiliklerin olacağı ama şimdiden muhteşem geçeceği belli bir yıl geliyor… hani bazen tüm dileklerim gerçek oldu ne şanslıyım ben diye düşünürsünüz ya, aynen öyle hissediyorum. Hep güzel haberlerin, mutlulukların siz dostlarımla paylaştığım çok güzel zamanların olduğu leyleğin pek havada olmadığı yerleşik düzende olduğum ama bundan da ayrı keyif aldığım bir yıl oldu biten yıl…. Yeni gelecek yıl ise bana minik prensesimi getirecek ve şimdiden çok güzel olacak biliyorum…. Kızımın abileri ablaları olan Yeğenlerim büyüyecek, hatta kızıma minik kardeşler gelecek, uykusuz gecelerimize, endişeli saatlerimize, hayatımıza yepyeni bir anlam katacak bu yeni yıl…. Adımın önünde yepyeni bir ünvan olacak, biri bana anne diyecek ve anne olmanın verdiği haz, umut, mutluluk hayatımı dolduracak… daha ne olsun!!!
Hepinize bol sağlıklı, bol bol güzel haberlerle dolu, aşkın sevginin hep çevrenizde olduğu yepyeni başlangıçlarla süslü, şansınızın açık olduğu, sevenlerinizin sizi hiç ihmal etmediği, düşmanlarınızın unuttuğu, cüzdanlarınızın dolu, kredi kartı ekstrelerinizin boş olduğu, keyif seyahatlerinizin, tatillerinizin eksik olmadığı, doktorunuza, avukatınıza, araba tamircinize ihtiyacınızın olmadığı, patronunuzun sizi hep mükemmel, başarılı bulduğu, zamlarla primlerle bol paralı bir yıl diliyorum.
Hepinizi çok seviyorum
Dilek
Ps: Galiba kızım klavyenin çıkardığı bu tuş seslerini çok seviyor, ben bu yazıyı yazarken hepsine katıldığını belirtmek için durmadan tekmeledi J)))
Tuesday, March 13, 2012
Wednesday, March 07, 2012
Dilek'in Hikayesi : Büyük değişimin masalı..... 28/11/2011
Merhabalar beni özleyen arkadaşlarım, dostlarım…
Biliyorum aylar oldu yazmayalı… ama nefes almadan koşturduğum başka böyle bir dönem olmamıştı…. Bay doğru (şimdilik öyle diyelim zamanla emin olalım)ile evlenelim dedikten sonraki altı ay sürekli bişeyler inşa etmek satın almak seçmek yerleştirmek düzenlemek sayfalar dolusu yapılacak iş listeleri oluşturup yarısını unutmak kullanma kılavuzları servis fişleri arasında ne yapacağını bilememek… tüm bu kaosa rağmen onca yorgunluktan sonra bile yine de sürekli , mutluluktan sırıtmak, çok anlamsız basit bişeyi başarınca bile sanki dağları yerinden oynatmışsın gibi kendinle gurur duymakla geçti….
Nişanlandık evimizi baştan sona yeniledik evlendik koca bir fabrika binası yaptık derken… hızla koşturarak geçirdim şu dönemi…
Evet zor ama keyifli bir süreçti kendine ait bir yuva oluşturmaya çalışmak…. Ha ama tabi benim gibi inşaat kısmından başlamayın siz sakın….
Once tonlarca ev bakıp hiçbirini beğenmeyip (beğendiklerimize de gücümüz yetmedi malesef :( ) en sonunda aman ya şu kiracının oturduğu evi elden geçirelim yaşayalım kararı almamızla başladı herşey….
Once banyo mutfağı yenilesek deyip sonrasında tüm evin planını değiştirmeye kadar varan ciddi bir inşşat süreceine girdik… odaların yerleri değişti tüm altyapı tekrardan yeni baştan yapıldı. Ve bu süreçte bir parke seçimimin bir ay falan sürdüğünü düşünürseniz varın siz düşünün diğer tüm seçilmesi gerekenlerle nasıl bir dönem geçirdiğimi…. Gerçi zaman kısıtlandıkça bir günde tüm evin mobilyalarını seçmeyi başardığımda itiraf etmeliyim biraz türk biraz Italyan stili bir davranış biçimi ama napayım yumurta kapıya gelene kadar….ancaaaakkkk en sonunda ortaya çıkan harika sevimli aydınlık ferah bir ev oldu…!!!!!! yani tüm emeklerimize değdi… hımmm sevgili kocamın bana moral vermek dışında pek bi yardımı olmasa da yine de ikimizin başarısı bu güzel ev…. :)
Bu arada sanki seçilecek yapılacak şeyler çok azmış gibi bir de üstüne yeni fabrika binası için aynı koşuştırma yaşandı… gerçi fena olmadı arada ikisini birden çıkardığım kalemler de olmadı değil…. Fabrikaya seçerken hoop eve de seçiverdimmm :) En sonunda düğünden bir kaç gün once ev teslim edildi yerleşti temizlendi ve hazırlandı…. Nasıl??? Harika bir performans değil mi? benimle gıda çarşısı, ikea, vitra gezen, üşenmeyip internetten araştırıp değişik fikirler veren ve emeği geçen hepinize teşekkürler… Minik ve sevimli evimiz hazır artık…
Beş haziran 2011 önemli gün :))) ve düşünülecek tonlarca detay var… en once kendime minik bir not defteri aldım davet edilecekler yapılacaklar alınacakları hep oraya not ettim ki zaten biliyorsunuz nasıl balık hafızalı unutkan biri olduğumu :)) Pek stresli bir gelin damat olmadık sanırım en azından ben Ömürden’den daha az terledim J ve o gün hepiniz yanımızdaydınız çooook çok uzaklardan bile geldiniz… e daha ne olsun mutlu olmak için dahasına gerek yok ki!! Ama aylarca süren onlarca hazırlıktan sonra nikahlar, düğünler kesin çok daha uzun sürmeli diye düşünüyorum…. En az bir hafta gelinlikle gezmeli gelinler :))) öyle takma kirpikli süslü falan…. Gelinliği giyince insan kendisini kuğu gibi hissediyor valla… ya da prenses demeliyim belki de :) hiç çıkarasım gelmedi orası da ayrı tabi…. Yine bir bahane olsa da yine giysem :) çok güzeldim çoook….
Evli olmak sandığım kadar zor görünmüyor şimdilik…. Ama biliyorsunuz hala annemin biricik kuzusuyum yanıbaşındayım… bunun nasıl konforlu rahatlatıcı ve güven verici olduğunu anlatamam… onsuz ne yapardım bilmem…. :) o yüzden aslında tek başıma başarmış değilim hiçbirşeyi….
Tüm bu koşturmanın içinde artık bir aile olmanın başka biriyle geleceğini planlamanın verdiği sorumluluk duygusu ile şu geçemediğim sınava daha sıkı hazırlanmaya karar verip bir kursa kaydoldum…. Tüm hafta içi akşamlarımı ve tüm hafta sonumu sabah sekiz akşam altı doldurdu bu karar…. :( Değil sizlere kocama bile vakit ayıramadım desem çokta abartmış olmam…. Aylardır yemek pişirmiyor, temizlik yapmıyor, eve sadece uyumak için geliyor iş-kurs arasında deli gibi yoruluyordum… ama en sonunda geçen hafta sonu bunca emeğimin karşılığını aldım diyebilirim… kesin sonuçlar açıklanmasa da yaptığım netlerin geçmeme yeteceğini umuyorum….. artık olmazsada her işte bir hayır vardır deyip planlarımı bir sure erteleyeceğim…. Çünkü bunun için minik Tatlı bir sebebim var….. tüm koşturmacanın içine ben anne olma kararımı da sığdırıp, Ömürdenle hayatımıza bambaşka bir anlam katmaya karar verdik…. Ve evet 21 haftalık bir anne adayıyım…. Doktorumuzun tahminlerine gore minik bir prenses aramıza katılacak 2012 nisanında….. çok yorucu bir dönem geçirmeme rağmen prensesin varlığı herşeye dayanma gücü verdi sanırım ki şu anda bu kadar mutluyum…. :))
Masama iki minik ayakkabısını koydum her sıkıldığımda onlara bakıyorum ve ne kadar şanslı olduğumu hatırlayıp gülümsüyorum….. duygusallığım hormonlardan mıdır bilinmez ama, daha hassas daha duygusalım sanırım…. Hamile olmak değişik bir süreç… nasıl hissettiğimi tam bilmiyorum…. minik tekmelerini ilk hissettiğimde bu mucizeyi biz mi yarattık diye düşündüm…. Gerçekten ona sahip olmak bir mucize hayatımda sahip olduğum en muhteşem his…. Bir ay önceki ölçümlerine gore kendisi 14cmlik 159 grlık kocaman bir kız olarak şimdiden hayatımızın merkezine geldi oturdu…. Attığımız her adımda onu düşünmek şimdiden çok garip… çocuğu olanlar nasıl karmaşık hisler içinde olduğumu belki daha iyi anlayacaktır… biraz bilinmezliğin verdiği endişe, biraz korku, tariff edilemez bir mutluluk, çılgın bir heyecan, aceleci bir sabırsızlık, bir mucizeyi başarmış olmanın verdiği gurur… :)
Bunun yanısıra -bebekle birlikte gelen hormonal değişikliğin verdiği ani kararla belki de- :) hayatımda radikal kararlar almak üzereyim…. Çünkü iş hayatında kadın olmak çok zor bunu hep söyledim biliyorsunuz… Ancak hamile bir kadın olmak inanılmaz sıkıntılı bişey… Onca emeklerinizin sadece hamile kalmış olmakla- ki elbette hayatınızın odak noktasını değiştiren önemli birşey bu ama- bir çırpıda unutulması hem üzücü aynı zamanda da öfkelendirici bir durum…. bu dönemi sukunetle ve sağduyu ile atlatmayı umuyorum…. Kızıma bolca zaman ayırmayı sonra da bıraktığım yerden bi şekilde yeniden kariyerime başlamayı planlıyorum ancak bakalım önümüzdeki günler neler gösterecek…. Bir kız annesi olacak olmaktan dolayı bencilce çok mutluyum ama kızımın da ilerde benim yaşadığım tüm bu zorlukları yaşayacağını düşününce bazen üzülüyorum şimdiden….
Neyse neyse özlemişim sizi o nedenle uzun uzun yazdım yine… ama en azından sizleri epeydir ihmal etmiş olmamı affettirdim diye düşünüyorum…. Bu arada sizlerden de beni ihmal edenler var bir daha olmasın diyorum :) bu dönemde hepinizin yanımda olması dileğimle…. Hepinizi çok seviyorum…….
Dilek
Biliyorum aylar oldu yazmayalı… ama nefes almadan koşturduğum başka böyle bir dönem olmamıştı…. Bay doğru (şimdilik öyle diyelim zamanla emin olalım)ile evlenelim dedikten sonraki altı ay sürekli bişeyler inşa etmek satın almak seçmek yerleştirmek düzenlemek sayfalar dolusu yapılacak iş listeleri oluşturup yarısını unutmak kullanma kılavuzları servis fişleri arasında ne yapacağını bilememek… tüm bu kaosa rağmen onca yorgunluktan sonra bile yine de sürekli , mutluluktan sırıtmak, çok anlamsız basit bişeyi başarınca bile sanki dağları yerinden oynatmışsın gibi kendinle gurur duymakla geçti….
Nişanlandık evimizi baştan sona yeniledik evlendik koca bir fabrika binası yaptık derken… hızla koşturarak geçirdim şu dönemi…
Evet zor ama keyifli bir süreçti kendine ait bir yuva oluşturmaya çalışmak…. Ha ama tabi benim gibi inşaat kısmından başlamayın siz sakın….
Once tonlarca ev bakıp hiçbirini beğenmeyip (beğendiklerimize de gücümüz yetmedi malesef :( ) en sonunda aman ya şu kiracının oturduğu evi elden geçirelim yaşayalım kararı almamızla başladı herşey….
Once banyo mutfağı yenilesek deyip sonrasında tüm evin planını değiştirmeye kadar varan ciddi bir inşşat süreceine girdik… odaların yerleri değişti tüm altyapı tekrardan yeni baştan yapıldı. Ve bu süreçte bir parke seçimimin bir ay falan sürdüğünü düşünürseniz varın siz düşünün diğer tüm seçilmesi gerekenlerle nasıl bir dönem geçirdiğimi…. Gerçi zaman kısıtlandıkça bir günde tüm evin mobilyalarını seçmeyi başardığımda itiraf etmeliyim biraz türk biraz Italyan stili bir davranış biçimi ama napayım yumurta kapıya gelene kadar….ancaaaakkkk en sonunda ortaya çıkan harika sevimli aydınlık ferah bir ev oldu…!!!!!! yani tüm emeklerimize değdi… hımmm sevgili kocamın bana moral vermek dışında pek bi yardımı olmasa da yine de ikimizin başarısı bu güzel ev…. :)
Bu arada sanki seçilecek yapılacak şeyler çok azmış gibi bir de üstüne yeni fabrika binası için aynı koşuştırma yaşandı… gerçi fena olmadı arada ikisini birden çıkardığım kalemler de olmadı değil…. Fabrikaya seçerken hoop eve de seçiverdimmm :) En sonunda düğünden bir kaç gün once ev teslim edildi yerleşti temizlendi ve hazırlandı…. Nasıl??? Harika bir performans değil mi? benimle gıda çarşısı, ikea, vitra gezen, üşenmeyip internetten araştırıp değişik fikirler veren ve emeği geçen hepinize teşekkürler… Minik ve sevimli evimiz hazır artık…
Beş haziran 2011 önemli gün :))) ve düşünülecek tonlarca detay var… en once kendime minik bir not defteri aldım davet edilecekler yapılacaklar alınacakları hep oraya not ettim ki zaten biliyorsunuz nasıl balık hafızalı unutkan biri olduğumu :)) Pek stresli bir gelin damat olmadık sanırım en azından ben Ömürden’den daha az terledim J ve o gün hepiniz yanımızdaydınız çooook çok uzaklardan bile geldiniz… e daha ne olsun mutlu olmak için dahasına gerek yok ki!! Ama aylarca süren onlarca hazırlıktan sonra nikahlar, düğünler kesin çok daha uzun sürmeli diye düşünüyorum…. En az bir hafta gelinlikle gezmeli gelinler :))) öyle takma kirpikli süslü falan…. Gelinliği giyince insan kendisini kuğu gibi hissediyor valla… ya da prenses demeliyim belki de :) hiç çıkarasım gelmedi orası da ayrı tabi…. Yine bir bahane olsa da yine giysem :) çok güzeldim çoook….
Evli olmak sandığım kadar zor görünmüyor şimdilik…. Ama biliyorsunuz hala annemin biricik kuzusuyum yanıbaşındayım… bunun nasıl konforlu rahatlatıcı ve güven verici olduğunu anlatamam… onsuz ne yapardım bilmem…. :) o yüzden aslında tek başıma başarmış değilim hiçbirşeyi….
Tüm bu koşturmanın içinde artık bir aile olmanın başka biriyle geleceğini planlamanın verdiği sorumluluk duygusu ile şu geçemediğim sınava daha sıkı hazırlanmaya karar verip bir kursa kaydoldum…. Tüm hafta içi akşamlarımı ve tüm hafta sonumu sabah sekiz akşam altı doldurdu bu karar…. :( Değil sizlere kocama bile vakit ayıramadım desem çokta abartmış olmam…. Aylardır yemek pişirmiyor, temizlik yapmıyor, eve sadece uyumak için geliyor iş-kurs arasında deli gibi yoruluyordum… ama en sonunda geçen hafta sonu bunca emeğimin karşılığını aldım diyebilirim… kesin sonuçlar açıklanmasa da yaptığım netlerin geçmeme yeteceğini umuyorum….. artık olmazsada her işte bir hayır vardır deyip planlarımı bir sure erteleyeceğim…. Çünkü bunun için minik Tatlı bir sebebim var….. tüm koşturmacanın içine ben anne olma kararımı da sığdırıp, Ömürdenle hayatımıza bambaşka bir anlam katmaya karar verdik…. Ve evet 21 haftalık bir anne adayıyım…. Doktorumuzun tahminlerine gore minik bir prenses aramıza katılacak 2012 nisanında….. çok yorucu bir dönem geçirmeme rağmen prensesin varlığı herşeye dayanma gücü verdi sanırım ki şu anda bu kadar mutluyum…. :))
Masama iki minik ayakkabısını koydum her sıkıldığımda onlara bakıyorum ve ne kadar şanslı olduğumu hatırlayıp gülümsüyorum….. duygusallığım hormonlardan mıdır bilinmez ama, daha hassas daha duygusalım sanırım…. Hamile olmak değişik bir süreç… nasıl hissettiğimi tam bilmiyorum…. minik tekmelerini ilk hissettiğimde bu mucizeyi biz mi yarattık diye düşündüm…. Gerçekten ona sahip olmak bir mucize hayatımda sahip olduğum en muhteşem his…. Bir ay önceki ölçümlerine gore kendisi 14cmlik 159 grlık kocaman bir kız olarak şimdiden hayatımızın merkezine geldi oturdu…. Attığımız her adımda onu düşünmek şimdiden çok garip… çocuğu olanlar nasıl karmaşık hisler içinde olduğumu belki daha iyi anlayacaktır… biraz bilinmezliğin verdiği endişe, biraz korku, tariff edilemez bir mutluluk, çılgın bir heyecan, aceleci bir sabırsızlık, bir mucizeyi başarmış olmanın verdiği gurur… :)
Bunun yanısıra -bebekle birlikte gelen hormonal değişikliğin verdiği ani kararla belki de- :) hayatımda radikal kararlar almak üzereyim…. Çünkü iş hayatında kadın olmak çok zor bunu hep söyledim biliyorsunuz… Ancak hamile bir kadın olmak inanılmaz sıkıntılı bişey… Onca emeklerinizin sadece hamile kalmış olmakla- ki elbette hayatınızın odak noktasını değiştiren önemli birşey bu ama- bir çırpıda unutulması hem üzücü aynı zamanda da öfkelendirici bir durum…. bu dönemi sukunetle ve sağduyu ile atlatmayı umuyorum…. Kızıma bolca zaman ayırmayı sonra da bıraktığım yerden bi şekilde yeniden kariyerime başlamayı planlıyorum ancak bakalım önümüzdeki günler neler gösterecek…. Bir kız annesi olacak olmaktan dolayı bencilce çok mutluyum ama kızımın da ilerde benim yaşadığım tüm bu zorlukları yaşayacağını düşününce bazen üzülüyorum şimdiden….
Neyse neyse özlemişim sizi o nedenle uzun uzun yazdım yine… ama en azından sizleri epeydir ihmal etmiş olmamı affettirdim diye düşünüyorum…. Bu arada sizlerden de beni ihmal edenler var bir daha olmasın diyorum :) bu dönemde hepinizin yanımda olması dileğimle…. Hepinizi çok seviyorum…….
Dilek
Subscribe to:
Posts (Atom)